Perro sin Pelo del Peru in Peru, part 1
De Huaca Viringo
Perro sin Pelo del Peru in Peru, part 1Terug
Eind 2005 zijn mijn vriend en ik naar Peru geweest om ons geliefde ras te zien en te bestuderen. Ik heb er een verslag van gemaakt, waarvan u hier deel 1 aantreft.
Ik zal me even voorstellen: Ik ben Sonja Kolijn. Eind 1999 ontdekte ik de naakthonden en toen wist ik meteen dat dit de honden voor mij waren. In 2004 kochten mijn vriend en ik onze eerste naakthond. Een Peruaan. Omdat we alles van het ras willen weten en graag verder willen met het ras besloten we vorig jaar om naar Peru te gaan om met eigen ogen te zien hoe het ras daar leeft en gehouden wordt. We waren ook erg nieuwsgierig naar de naakte straathonden die er zouden lopen en naar de gezondheid van het ras.

Naar Peru

Eind november 2005 vertrokken we voor 3 weken naar Peru.

De tweede dag van onze trip kwamen we meteen het eerste naakthondje tegen. Zomaar los op straat! Helemaal enthousiast natuurlijk. Camera tevoorschijn en even knuffelen. Er kwam een meisje naar ons toe die vertelde dat de hond "Pumba" heette. Pumba had maar één tand.

Deze dag kon dus al niet meer stuk.

Inca Dog Show



Het weekend hadden we al gereserveerd voor de Inca Dog Show. De grootste hondenshow van het jaar in Peru. Er waren 4 shows verdeeld over twee dagen. En voor de Perro sin Pelo zelfs 5 want er was nog een Specialty.

Van te voren hadden we al contacten gelegd, want met maar 3 weken de tijd en een reisdoel moet je wel weten waar je moet zijn natuurlijk. We werden als Vips ontvangen en aan iedereen voorgesteld. Mensen die heel veel voor het ras hebben gedaan en nog doen waren erg enthousiast dat wij helemaal vanuit Nederland waren gekomen om hun ras te bewonderen.

Ze vonden het leuk dat we niet alleen geinteresseerd waren in de stamboom peruanen maar ook in de nakers zonder stamboom. Die nog steeds de overgrootte meerderheid van het ras vormen.
Op de show waren alle maten vertegenwoordigd maar vooral de "Grande".



Er waren ook hele kleintjes



De twee showdagen vlogen voorbij.
En ik mocht 3 honden showen!!!
Ik was onwijs trots dat ik zulke mooie honden bij hele bekende rasspecialisten mocht showen.



Sommige hondjes waren echt om verliefd op te worden. Qua karakter en/of qua uiterlijk: Kleurtjes (rood) of vlekken zie je in Peru haast niet. Bijna alle honden zijn donker van kleur. Voor de lichtere kleuren is het land ook echt niet leuk. De honden verbranden levend in het zonnetje. Van de lichtgekleurde honden was het merendeel ernstig verbrand (geweest).


Ruïnes

Deze arme ziel (een toeristische attractie bij een ruïne) heeft het slechter getroffen dan bovenstaand showhondje.

Ik ben er dagen van van slag geweest.



Dit is zelfs in Peru wel een uiterste. De naakthonden worden er over het algemeen erg goed verzorgd en leven bijna allemaal in de huizen. Peruanen zijn trots op hun ras en vinden het geweldig dat ze ook buiten hun land bekend staan.



De Perro sin Pelo del Peru is vertegenwoordigd in heel de Peruaanse cultuur. Je vind de honden terug in aardewerk van vóór de Inca cultuur (Moche). Je ziet de honden in dieren- tuinen en op historische sites. Sterker nog, het is sinds vorig jaar een wet in Peru dat er op elke historische site aan de kust één of meerdere naakthonden moet zitten. Dit om het ras te promoten en in stand te houden.
Jammer genoeg wordt dit verder niet begeleid en is er geen fokprogramma of uitwisselingsprogramma opgesteld. De honden zitten daar en planten zich voort met wat er loopt (dus ook andere rassen/ kruisingen) en er is geen controle. En, spijtig genoeg voor de koperkleurige hond hier- boven is er ook geen advies ten aanzien van kleuren zodat schreinende situaties als bij deze ruïne helaas nog wel voor zullen blijven komen.

In deel 2 volgt een verder verslag van de reis.


© De Huaca Viringo 2006-2017 Reproduction or use of photos without prior written permission is strictly prohibited.